Zapewne nie zrozumiałem z tego filmu dużo, bo kiedy mówią o finansach, to dociera do mnie jeszcze mniej, niż jeśli mówią o medycynie. Niemniej dotarła do mnie myśl przewodnia - czyli obraz kryzysu, który "zrobił się sam", właściwie banalnie prosto i niedramatycznie, bez diabolicznych knowań. Nie wydaje się, żeby celem "Margin Call" (na marginesie: "Chciwość"? cóż za straszny, nadinterpretacyjny tytuł...) było wyjaśnianie źródeł kryzysu w kategoriach "kto jest winien" - wówczas zapewne zadbano by o to, żebym nawet ja zrozumiał, o co chodzi z cyferkami. Mamy się raczej przyjrzeć owym wielkim aktorom tego zamieszania, którzy wcale nie okazują się wielcy, ale całkiem zwyczajni, tyle że zarabiają kilkadziesiąt albo kilkaset razy więcej niż my. Nie umiem powiedzieć, czy mnie to przekonuje, ale na pewno zapamiętam sobie tę wizję - a to już coś. Z kolei z czysto kinowego punktu widzenia w pamięci zostaje przede wszystkim Jeremy Irons w intrygującej, choć umiejętnie stonowanej roli.